Modern Çağın Kavalı: Televizyon

   Her ne kadar internet dört bir yandan dünyayı sarıp sarmalasa da televizyonun doğuşundan beri süregelen gücünü de hafife almamak gerek. Dünyayı evimizin içine kadar sokmuş bu sihirli kutu hayatımızın vazgeçilmez bir parçası oldu artık. Yirmi dört saat yapılan yayınları sıkılmadan izliyoruz. Öyle ki görüntü hipnozuyla zamanın nasıl geçtiğinin farkına bile varamıyoruz. Bir çeşit sarhoşluk da diyebiliriz buna. Eğlence çağının en önemli argümanı olan televizyonla yatıp televizyonla kalkıyoruz çünkü. Misafirliğe gittiğiniz her evde mutlaka televizyonun açık olduğunu görürsünüz ya da gecenin olmadık saatlerinde karanlık sokakları, evlerin pencere camlarından sızan televizyonların ışıklarının aydınlattığına şahit olursunuz. Her şeyimizle televizyona endeksliyiz sanki, onsuz yapamayacağız, kapalı olmasına katlanamayacağız. 

 Oturduğumuz yerden toplumun tüm gizleri, yasakları gözlerimizin önüne seriliyor. Kameraların fütursuzca mahremiyet dinlemeden özel yaşamları alt üst ettiği gerçeğini hiç de yadırgamıyoruz. Şiddetin, korkunun, ahlaksızlığın ayrım gözetmeksizin her çeşidi televizyonla normalleşerek karşımıza çıkıyor. Görüntü sarhoşu bizlerse bu sihirli kutu bizi nereye çekerse oraya gidiyoruz. Eğlence hazzıyla izlediğimiz televizyon işte bize hiç bir şeyin sunamadığı bir dünya sunuyor. Peki bu eğlenceli ve renkli dünyasının cazibesine kapılan bizleri nereye götürüyor? Amerikalı iletişim kuramcısı Neil Postman bakın ne diyor:” Televizyon aygıtımız bizi dünyayla hep yakın ilişkide tutar ama bize gülümseyen çehremizin hiç değişmediği bir yüzle yaptırır. Sorun televizyonun bize eğlendirici temalar sunması değil, bütün temaların eğlence olarak sunulmasıdır ve bu da bambaşka bir sorun oluşturur. Başka bir şekilde ifade edersek: Eğlence, televizyondaki her türlü söylemin üst-ideolojisidir. Neyin gösterildiğinin ya da hangi bakış açısının yansıtıldığının hiçbir önemi yoktur; her şeyin üstünde tutulan varsayım, hepsinin bizim eğlenmemiz ve haz almamız gözetilerek sunulmasıdır.” Evet hemen hemen her şeye karşı kayıtsızlaşıyoruz. En vahşice işlenmiş cinayet haberleri bir güldürü programından farksızlaşıyor. Yirmi otuz saniyede geçiştirilen ciddi gündem maddeleri sanki önemsizmişçesine yayın akışında eritilirken bol fon müzikli, komik ve haber niteliği taşımayan görüntülerle uyuşturuluyoruz. Eğlenmek, vakit geçirmek istiyoruz televizyonla ve o, tam da bunu yapıyor; bizi bilmediğimiz sulara götürüyor. Tehlikenin farkında değiliz bu esnada, televizyon kutusundan çıkan imgelere o kadar çok bel bağlıyoruz ki okumayı, düşünmeyi kısacası sorgulamayı terk ediyoruz. İşte bizi bu noktada alt ediyor, bir kaval gibi peşinden sürüklüyor. Televizyonun gücünü görenlerse olabildiğine boy gösteriyorlar, şovlar, esprilerle insanları arkalarına alıyorlar. Çünkü biz bilimden, tarihten, felsefeden konuşanları izleyince sıkılıyoruz hemen kanalı değiştiriyoruz ve onların yerini tam anlamıyla eğlence hazzımıza hitap eden programlar, insanlar alıyor. Asıl yapılmak istenen de bu; eğlenen ve duyarsızlaşan bir kesim yaratmak. Tüketim toplumu oluşturmak kadar kontrollü bir dünya oluşturmak. 

 Elimizdeki kumandayla kendimizi çok özgür sanıyoruz ama ne kadar da yanılıyoruz. Kendimizi kumandanın verdiği güçle ipleri elimize aldığımızı sandık ve bu şaşalı Gösteri Çağının bir parçası haline geldik. Gerçeğin yerine imajın geçtiği, her şeyin ‘eğlenceli’ bir şekilde sunularak içeriksizleştirildiği ve  böylece bilinçli yapılan dezenformasyonla insanların tepkisizleştirildiği, düşünmenin ve muhakeme yeteneğinin öldürüldüğü bu dönemde bizler nereye gitmemiz isteniyorsa oraya hareket ediyoruz. Masalların olağan dışı konular edindiğini biliyoruz fakat ‘Fareli Köyün Kavalcısı ’ masalı bence gerçekleşti ve  modern çağın kavalı da belli; televizyon. Kavalı kim çalarsa fareler onun peşinden gidiyordu ya ‘Kavalcı’ da aynı masalı biliyor. Varın gerisini siz düşünün.