Sen yokken yıldızlar kaydı bir sürü
Dilekler tuttum umut tohumları ektim
Kaç güneş doğdu üstüme bilmesem de sayısını
Batışının güzelliğini izledim her şeye rağmen penceremden
Mevsimler değişti öyle ya zaman hiç durmuyor
Bir kış geldi ki hepsinden beterdi
Hasretinin buruk acısı sağ olsun hiç üşütmedi
Bazı bazı kuşlar kondu önüme
Uzansam dokunacağım fakat koktum
Onlar da ben den uzaklaşırlar diye korktum
Sen yokken günlerce yürüdüm yalnız başıma
Ayaklarım ağrıyana kadar meçhule doğru
Seven çiftlerin mutlulukları gezerdi sokaklarda
Bakamadım seni hatırlatır diye bakamadım
Karanlık bir sokağa saptım sonra
Kimsenin cesaret edemediği yerlerden geçtim
Cesaretimden değil kaybolmak istediğimden
Soğuk bir rüzgar fısıldadı kulağıma
Nereye gidiyorsun bensiz diyordu sanki
Yalnız değildim biliyordum ve yürüyordum
Sen yokken uyudum uyandım gezdim dolaştım
Günler hep birbirinin aynıydı herkes aynı hayat aynı
Hep bir şey bekledim öylesine bir şey
Duru bir yalnızlık gibiydi sokaklar
İnsan içine çıkamaz bir yabani olmuştum
Senden arta kalanlarla bağlandım neyse ki yaşama
Resimlerine saplandım her gün her sabah
Kokunu aradım sesini duyar mıyım dedim
Dolaştığımız yerleri gezdim teker teker bıkmadan
Hiç sevmedim yokluğunu hiç sevmedim
Sen yokken hiçbir şey eskisi gibi değildi
Yemeklerin tadı, ekmeğin tazeliği ve sıcaklığı yoktu
Hava boğuktu, güneş yakıcı geceyse zifiri karanlık
Semtime uğramaz oldu kediler köpekler
Hüzün yaprağı dökerken ağaçlar hep birden
Çırılçıplak kaldı sevgiden uzak buralar
Yağmur bile sert yağdı dövdü bir güzel
Hiç biri acıtmadı canımı yokluğun kadar
Yoktun, kesin bir yerlerdeydin ama benden uzaktaydın
Eski benden eser yoktu çünkü sensiz ben ölüm gibi soğuktum...
Yorumlar
Yorum Gönder