Uçurum İnsanları (Koyun Felsefesinin Devamıdır)

Kalabalıklar git gide çoğalıyor, bildiğimiz anlamda insanların örgütlenmesi değil bu, bilinçsiz bir örgütlenme aksine. Jack London, ‘Uçurum İnsanları’ndan bahsediyor, toplumun dışına itilmiş, ezilmiş, göz ardı edilmiş koskoca insan kalabalıklarından. Sınıfsal çatışmaların keskinleştiği ve kapital düzenin insanları savurup geçtiği dönemleri anlamak adına Uçurum İnsanları önemli bir eserdir. Fakat modern dünyamızda bu ‘Uçurum İnsanları’nın farklı bir şekilde evrildiğini de gözden kaçırmamak gerek. Evet şimdinin Uçurum İnsanları sefaletlerine alışmış ve bundan kesinlikle kurtulmak istemiyor. Büyüyen bir tehlike olarak görülmesi gereken bu grup kontrol altına alınıp kullanılabilecek bir argümana dönüştürülüyor. 

 Burada Dostoyevski’nin bilinen köpek deneyinden bahsedeceğim. Yazarın hapishane günlükleri niteliğinde olan ‘Ölüler Evinden Anılar’ kitabında hapishanedeki bir köpekle ilgili gözlemi insanlarına olan bakış açısını tamamen değiştirmiştir. Bu köpeği takibe alan Dostoyevski hemen hemen bütün mahkumların köpeği tekmelediğine şahit olur. Şaşırtıcı olansa köpeğin onca tekmeye rağmen mahkumların peşinden ayrılmamasıdır. Dostoyevksi herkesin aksine köpeğe yaklaşır ve başını okşamaya başlar. Köpek şaşkın şaşkın bakındıktan sonra acı acı havlayarak ondan uzaklaşır. Yazarın anlatımına göre köpek onu her gördüğünde kaçar olmuştur bundan sonra. Kötü davranılmaya alışmış ve aksi davranışları hiçbir şekilde benimsemeyen bir insanı düşünelim şimdi. Doğduğu günden beri bir uçurumun kenarında yaşayan ve denizi, ormanı görünce tekrar o uçurumuna koşarak kaçan bu insanlar azımsanmayacak derecede çoktur ve artmaya da devam etmektedir. Kötüye tepkileri normalleşmişken iyiye bir yabani gibi bakmalarını bir türlü anlayamıyoruz. Bizim anlayamadığımız bu şey genetiğe kodlanmış gibi nesilden nesile geçiyor ve etki alanını iyice genişletiyor. Kontrol edilmesi kolaylaşmış bir güruh olduğunu özellikle belirtmek isterim. Dayak arsızı bir insanın tek anlayacağı dil dayak olursa şayet ve insani yönleri de bir o kadar köreltilirse karşınıza hakaret edip kötüleyerek kolayca kontrol altına alabileceğiniz ‘Uçurum İnsanları’ çıkıyor birden. Devlet yönetim sistemlerinde yozlaşma ve baskı rejimlerini, yönetimden ziyade halkın istediği düşüncesi bu bakımdan kafamı kurcalamaya başladı. Acaba kötüye alışmış bir toplum bundan vazgeçmeme pahasına mı razı oluyor kötülüğe? Burada bir terslik var, hem de çok büyük bir terslik! Jack London’ın ‘Uçurum İnsanları’ şimdi kontrol altına alınarak yönlendiriliyor. Daha doğrusu kendi kendilerini bir boyunduruk altına sokuyorlar.

  Sorunu ağacın meyvesinde değil kökünde aramak daha doğru olacaktır kanımca. Büyüme evresinde sistemli olarak güneşten mahrum edilmiş bir ağaç olamaz mı bu Uçurum İnsanları, evet Jack London öyle diyor. Güdük kalan yanlarıyla büyüyor ağaç , tam bir ağaç olamadan ve gelişmemiş yapısıyla bir ucubeye dönüşüyor. Sonra şartlanıyor güneşi kısıtlı görmeye. Fakat bunu da kendisini büyütenden bekliyor. Vahşi doğadan alınıp evcilleştirilen hayvanlarla doğuştan kafeste büyüyen aynı cins hayvanların davranışlarına bakın bir de. Sonradan kafese giren özgürlüğün nasıl bir şey olduğunu biliyor ve doğasına döndüğü anda uyum sağlayabiliyor. Ya kafeste büyüyenler? Onlar dünyayı içinde bulundukları kafesten ibaret sanıyorlar, serbest bırakılsalar bile yine dönüp dolaşıp aynı kafese aynı bakıcısının yanına geliyorlar. Doğuştan gelen bir bağ oluşuyor yani. Genetiğe kodlanmışçasına nesilden nesile nasıl geçtiğini bu bağlamda eğitim sisteminde aramak gerek. Sadece okuldan bahsetmiyorum, yaşamın her alanından. Etrafınıza bir bakın, aslında bunun yanıtını benden çok daha iyi biliyorsunuz.

Konuyla İlgili Diğer Yazılar : Koyun Felsefesi ve İlginç Bir Haber , Koyun Felsefesini Anlamak